02-2 War Child Kilichallenge dag 6

Vandaag was weer een geweldige dag. We begonnen aan het steilste stuk van de beklimming, de Barranco wall om 8:15. De barranco wall duurt ongeveer 2,5 uur. Het is een ware beproeving en je moet geen hoogtevrees hebben. Er wordt wel beweerd dat de beklimming van de Kili geen technisch klimmen vereist en dat klopt ook want je hoeft niet gezekerd maar het scheelt hier niet veel. Op een aantal stukken mag je geen verkeerde pas zetten. Hier staan continue gidsen om evt te helpen. Toen ik zelf een medeklimmer een hand wou geven om een flinke stap omhoog te zetten werd me dat radicaal verboden.

IMG_2875Uiteindelijk zijn we allemaal boven gekomen. Van hieruit gaat eerst een redelijk steil stuk omlaag. Ik ben erg blij met mijn uurtjes in de sportschool waar ik vooral mijn bovenbenen heb gesterkt. Zo kan ik ook mijn knieën redelijk ontzien. Het stuk gaat over in een slingerend pad wat stijgt en daalt. Uiteindelijk staan we voor een diepe kloof. Aan de overkant zien we het kamp op een hoog plateau liggen. Links de top van de Kili en rechts een uitkijk over de stad Morsi diep beneden en haar omliggende landsdelen. 

We dalen in de kloof af en rusten even voor we aan de laatste klim beginnen. Soms zie je grappige musachtige vogeltjes op een rots zitten. Als je vlak langs de rots loopt blijven ze gewoon zitten. Een gids vertelt dat ze in het Swahili tennisbal worden genoemd omdat ze zich als een balletje opschudden als het koud is. Je ziet dan ook het snaveltje en de pootjes niet meer. Alles verdwijnt in het warme verenpakketje. Soms zie je ook een Kili-muisje wegschieten maar meer dieren, op onze vriend de zwart-witte raaf na, kom je eigenlijk niet tegen. Daarvoor is het te onherbergzaam. We zijn inmiddels 5 uur aan het lopen. De laatste klim blijkt een echte kuitenbijter. Misschien gaan we iets te snel zo in het zicht van de haven. Velen van ons waaronder ikzelf, raken achter adem en krijgen last van brandende longen. Ja, we zitten nu echt hoog..

IMG_2878We komen aan in Karanga camp. We komen daar om 14:00 uur aan. Althans ik zit bij de eersten, de rest volgt druppelsgewijs binnen 1 á 1,5 uur. Helaas heb ik hier geen bereik en kan ik niet bellen maar ik weet dat ze ons thuis via de message-wall en GPS tracker kunnen volgen. 

We krijgen direct lunch. Soep en vervolgens friet met kip! Iedereen in de tent juicht als het binnen wordt gebracht. Ik heb echt trek en val direct aan. Honger is een heel goed teken. Een van de eerste hoogteziekte verschijnselen is gebrek aan eetlust en misselijkheid. Dat zit dus nog wel goed.

Vandaag zijn er weer een aantal mensen in de groep strompelend over de finish gekomen. Niet alleen door hoogteziekte trouwens. Door de afdalingen etc zijn er bij een aantal mensen knieën aan het demonstreren. Bij mij gaat het nog goed.    

Als je vanuit het kamp naar de top kijkt zie je dat we duidelijk dichterbij zijn gekomen. We zitten nu op zo’n 4200 meter. Morgen gaan we naar 4600 meter voor het laatste kamp onder de top.

De gidsen willen 1 groepslid testen op saturatie waarde, de mate waarin er zuurstof is opgenoIMG_2884men in je bloed. Deze waarde mag in deze fase niet onder de 70 zijn. Ik zie de gids staan meIMG_2880t de meter en vraag of hij mijn waarde wil testen. Het blijkt 90 te zijn. Prima dus! Een geruststellende gedachte. Ik voel me dan ook erg goed en ben er van overtuigd dat de ‘Wim Hof ademhaling’ echt helpt. 

Iedereen wil deze nacht zo goed mogelijk slapen want morgennacht tijdens de summitpoging komt daar maar weinig van terecht. 

Snel slapen is dus het devies al vinden we het wel spannend worden zo vlak voor de summit-trip. 

01-2 War Child Kilichallenge dag 5

Vandaag zijn we om 8:15 vertrokken. Elke avond en ochtend is het een heel ritueel om je klaar te maken. Tas in- uitpakken. Wat neem je zelf mee in je rugzak, wat laat je aan je porter over? Wassen – zo goed en kwaad als dat gaat. Ontbijt, tandenpoetsen, loopschoenen aan. Wat ga je aantrekken. Vaak begint de ochtend koud maar zodra de zon doorkomt wordt het snel warm. Maar als de zon achter een wolk verdwijnt is het weer direct kil. Het weer, de natuur, je fysiek en je gemoed zijn nu plots doorslaggevend geworden voor succes. Eigenlijk terug naar de basis dus. Dit voelt wel goed en het besef heeft een grote impact op me.

Er is aangegeven dat we vandaag 4 uur klimmen naar 4600 meter, de lava-tower, IMG_0009en dan weer 2 uur afdalen naar 4100 meter om te acclimatiseren en te wennen aan hoogte. Boven de 4000 gaat hoogte echt spelen dus dit is een test en een gewenning. De regel is klimmen naar hoogte en laag slapen. 

We weten inmiddels dat de aangegeven tijden ‘Afrikaanse tijden’ zijn dus dat we die bijna moeten verdubbelen. De klim is lang en zwaar maar ik vind het eigenlijk best goed te doen. Er is voorspeld dat we allemaal minimaal met hoofdpijn te maken krijgen. Dat blijkt ook zo te zijn. Er zijn een paar mensen in de groep die er echt doorheen zitten of last hebben van de hoogte. Hoofdpijn, spugen en andere klachten. Bij mij valt het mee. Iets een zwaar hoofd maar verder prima. Ik krijg wel steeds een hele nare kramp in mijn schouder van de rugzak die met >3 liter water en regenkleding, handschoenen, koeken, gamaschen etc. zo’n 8 kilo weegt. Maar goed, zodra ik de tas af doe is de pijn weg op wat spierpijn na. 

4600 is echt geen sinecure. IMG_0010Als je dan bedenkt dat we naar 5900 moeten!

Ik houd mezelf steeds voor, ‘dag-voor-dag, stap-voor-stap’. Daarnaast probeer ik, zodra dat even kan, om me heen te kijken en te genieten van de adembenemende landschappen. 

Op 4600 meter gaan we lunchen om daar even de tijd te nemen en te acclimatiseren. Het hagelt een beetje maar soms schijnt ook plots de zon. Daartussen zit een verschil van minimaal 10 graden. De afdaling is stijl, lang en soms erg rotsig. Hierdoor is het erg belangrijk goed te concentreren en zoveel mogelijk met je stokken en bovenbenen op te vangen. 

De afdaling duurt uiteindelijk zo’n 2,5 uur. Ik zit in de voorste groep en voel me supersterk! Ook omdat we 600 meter dalen en dus steeds meer zuurstof krijgen. We gaan langs diepe kloven, berghellingen bezaaid met de wonderbaarlijke lobelia’s, watervallen, door beekjes die glinsteren van de ijskristallen in de zon. Uiteindelijk komen we op eeIMG_0001n bergplateau aan de voet van de Barranco wall. Een erg stijle berghelling die we morgen gaan beklimmen. Ze noemen dit wel de Breakfast wall omdat veel mensen hier hun ontbijt achterlaten.. Op het plateau staan wel weer zo’n 100 tentjes en ik vraag me af hoe we allemaal over het nauwe pad naar boven gaan. Dat zien we morgen wel weer. Nu eerst eten, pannenkoeken met soep vooraf en pasta met saus en rundersate als hoofdgerecht. Voor het eten heb ik gelukkig weer even met thuis kunnen bellen. En tussen bellen en eten hebben we weer een potje Janief kunnen doen. Een kaartspelletje wat we inmiddels elke avond met een paar mensen doen. Een andere groep doet elke avond Uno en weer anderen zoeken direct het bed op. Gelukkig zijn we allemaal in kamp 3 aangekomen. Ik heb het gevoel dat het nu echt gaat beginnen! Eerst goed slapen. 

31-1 War Child Kilichallenge dag 4

Vandaag zijn we om 8:30 vertrokken. We hebben een dag van 4 uur lopen voor de boeg en het plan is in kamp Shira te gaan lunchen op zo’n 4000 meter. Daarna lekker de tijd om rond te kijken en te acclimatiseren. De hoogte gaat nu echt een rol spelen. 

Al snel stijgt de route en gaat lopen over in klauteren. Het is een smal pad en we lopen in een lang lint gestaag naar boven. Er komen steeds groepjes porters langs. Dit betekent iedereen stilstaan en zo ver mogelijk aan de kant. De porters lopen heel snel omhoog, ondanks de vaak 15 kilo of meer op hoofd, nek of rug. Aan de kant gaan is niet altijd even makkelijk aangezien het pad over een nauwe richel loopt met aan beide kanten een diepe kloof. De vegetatie is prachtig. Echt bomen staan hier niet meer maar wel struiken en prachtige bloemen als Lobelia’s. Zowel in het eerste kamp als vandaag vliegt er steeds een hele grote zwart-witte raaf met ons mee. Hij ziet er vervaarlijk uit met zijn enorme snavel. 

Als we om kijken zien we een adembenemend uitzicht, onbeschrijflijk mooi over de bergruggen, en kammen. 

IMG_0011Ondertussen lopen we van top naar top. Steeds denk ik dat het na de volgende top vlakker zal worden, tenslotte lopen we al bijna 4 uur. Het tegendeel is waar. We blijven maar klauteren over de rotsen. Door kloven, onder overhangende rotsen met varens en vallend water. We lopen stukken in de wolken waar het langzamerhand iets killer wordt en soms iets regent. Na 6 uur zwaar klimmen en nog een half uur dalen komen we in het tweede kamp aan. In de verte zien we de berg Mawenzi, de oudere maar iets lagere broer van de Kibo die wij beklimmen. We zijn nu al 3 klimaatzone’s doorgetrokken. Morgen volgt de vierde. We zijn bij 34 gr. vertrokken en zullen eindigen bij – 20 gr.

Weer zijn er meerdere groepen met een hoop tentjes, mash tenten en porter tenten. Een wonderbaarlijk gezicht zo’n tijdelijk ‘dorp’ boven op de berg. Het is bewolkt, winderig en echt kil maar we weten natuurlijk dat de echte kou nog gaat komen. 

Ik voel me goed al begin ik wat hoofdpijn te krijgen. Ik besluit de volgende dag een eerste pil tegen hoogteziekte te nemen. Verder voel ik geen pijn in benen, voeten, knieën etc. 

Slechts wat spierpijn in schouders en rug van de houding met rugzak tijdens het klimmen. Ik realiseer me dat mijn conditie prima is. Daar zal het niet aan liggen. Hopelijk blijft dat zo de komende dagen.

’s middags en ’s avonds na het diner hebben we een kaartspelletje gedaan Esther heeft ons Janief geleerd. Lekker ontspannen lachen met elkaar. Het is een erg leuke groep mensen met allemaal een eigen verhaal, achtergrond en reden om hier te zijn. Ik verveel me dan ook geen seconde. Sterker nog, de dagen vliegen voorbij. IMG_0002Om 21:30 besluit ik mijn bed op te zoeken. Het is nu echt koud en het is nog een aardige voorbereiding. Slaapzak, lakenzak, thermokleding, sokken en sloffen moeten het gaan doen. Hopelijk maak ik een goede nacht. Morgen een lange route van zo’n 7 uur! Gelukkig wel vlakker en minder inspannend. Althans dat wordt gezegd. 

30-01 War Child Kilichallenge dag 3

De dag breekt aan! Om 5:45 local time ging de wekker. Pfff even doorbijten, dat is 3:45 NL tijd… De bedden zijn erg hard en ik heb niet erg goed geslapen. Natuurlijk werkt de spanning voor vertrek ook niet erg mee. Tassen had ik al ingepakt dus ik ben snel klaar. Off we go. Over het gewicht van mijn bagage had ik me van te voren wat zorgen gemaakt. Veel te veel kilo’s, maar ik heb me zo goed ingelezen, ik heb alles nodig. Wat laat ik achter? Uiteindelijk is het me gelukt. Ik besluit mijn kussen, een trui en wat andere zaken die ik voor op Zanzibar heb meegenomen achter te laten in het hotel. Mijn dagrugzak is nog wel zwaarIMG_2845… Ik weet dan nog niet wat daar de gevolgen van zijn.

Om 8:00 vertrekken we naar Machame gate. We komen daar rond 9:00 aan. Onderweg een prachtig uitzicht op de berg en zijn machtige top! Machtig en indrukwekkend. Hoop dat ze me goed gezind is. Onderweg stoppen we om te plassen. Ik sta naast de bus maar dat gaat (nog niet) lukken met al die mensen die me op de rug kijken. Dat zal toch anders moeten deze week. Instappen maar weer. 

Bij de gate is het een drukte van belang. Ik kijk mijn ogen uit. Als ik even de gate uitloop om bananen te kopen word ik overvallen door tientallen mensen die me van alles aanbieden. Ze mogen de gate niet in dus staan buiten te wachten op ‘prooi’. Ik vind geen bananen en ga snel terug. 

Een voor één schrijven we ons in. Dikke boeken liggen klaar in een klein kantoortje. Naam, leeftijd, beroep, paspoortnummer, datum en handtekening. Nu is het formeel begonnen. 

Om 11:00 sharp zijn alle mee te nemen spullen verdeeld onder zo’n 120 (!) dragers en gidsen. IMG_2858Met onze groep van 33 mensen gaan er in totaal dus 150 mensen omhoog. Ook dit is weer een erg indrukwekkend gezicht. Waarschijnlijk ga ik er daar gelukkig nog een hoop van meemaken. 

Om iets over 11:00 is de klim begonnen. Vandaag zo’n 6 uur lopen is de planning. Ik kan me er nog geen voorstelling van maken en denk aan de maximaal 3 uur lopen die ik heb getraind. Dat waren dan wel meer dan 16 km maar toch… De eerste 45 min gaan gestaag omhoog. Daarna een korte stop bij een redelijk net toilethokje notabene. Ik vraag me af of de hele route zo georganiseerd is en of dit meer een camping tripje wordt. Vlak na de pauze  slaan we een pad in. Na weer 2 uur is er tijd voor lunch. Ik ben daar echt aan toe en de sandwiches, stukken kip en cupcake gaan er snel in. We lopen nog in het regenwoud en het is hier prachtig.

Na de lunch wordt het snel steeds zwaarder. Het pad veranderd in een soort eindeloze trap van boomstammen en rotsen. Mijn tas begint me pijn te doen op mijn schouders. Ik heb er echt te veel ingepakt. Dat moet morgen anders. Verder gaat het eigenlijk wel. Op erg stijle stukken schiet mijn hartslag omhoog maar op de iets vlakkere stukken kan ik goed herstellen. Iedereen lijkt het goed te doorstaan en rond 16:30 komen we in kamp 1 IMG_0050op 3000 meter. Een zee van tentjes voor alle deelnemers en crew.

Er is ook nog een andere groep in het kamp dus ik schat dat we met 3 á 400 mensen zijn en dus zo’n 150 a 200 tentjes. De tentjes zijn klein maar de matjes liggen heerlijk. In dit kamp is het zo’n 20 graden maar wordt het snel killer gedurende de avond. Eerst nog een heerlijk zonnetje! Iedereen lijkt te genieten. Ik ook, al zijn mijn schouders wel wat beurs. Verder helemaal prima. Ik probeer een sms naar Margo te sturen maar helaas geen bereik. Gelukkig heb ik haar kort na vertrek nog even gesproken 1200 meter lager. Lekker herstellen en op naar dag 2!

29-01 War Child Kilichallenge dag 2

Rond 9:00 uur locale tijd staan we op. Er staat een heerlijk ontbijtbuffet klaar met fruit, melk met serials, toastje en koffie. Dat gaat er best in. Bij het ontbijt zie ik een aantal nieuwe teamleden. Zoals gezegd ben ik niet bij de laatste twee meetings voor vertrek geweest en ik stel me wat onwennig voor. Ik hoor soms ‘oh ja Niels van Facebook’. Grappig blijkbaar vallen mijn berichtjes op. Na het ontbijt zijn we met een groep een stukje gaan lopen buiten het hotel. Het is warm en er is eigenlijk niet veel te zien maar we zijn wat rusteloos. Eigenlijk is het alleen een lange saaie weg. Toch is het leuk om de schoolkinderen in uniform, de brommertjes en kraampjes met fruit te zien. Als we terug komen hoor ik dat er een aantal mensen zo ondernemend zijn geweest om IMG_2828met de taxi naar het centrum te gaan. Zij hebben daar een prachtige markt bezocht. Jammer dat ik niet van de partij was, nu is het te laat om nog te gaan. ’s middags ben ik nog even gaan zwemmen voor de briefing van 14:00 begon. Aan het zwembad raak ik meteen weer in gesprek. Het gaat vooral over drijfveren en achtergronden. Dan is het 14:00 uur en volgt de laatste briefing. Ik loop via de tuin. Hier kunnen we voor het eerst een glimp van de Kilimanjaro zien. Ver weg rijst hij op boven de horizon. Een monster om te zien maar nu al schitterend. Christian van de locale reisorganisatie legt nog eens geduldig uit wat ons te wachten staat. Gidsen, porters, toilet, eten, tenten, matjes, alles komt langs. Natuurlijk hebben we alles al vaker gehoord maar ik luister toch aandachtig. IMG_0008Vervolgens stelt Ernst, veldwerker van War Child Oeganda zich voor en vertelt kort iets over zijn werk. Dit deel wordt afgesloten met een parachute spel. Iedereen heeft meteen lol en doet zn best. Ik besef me dat dit voor kinderen een geweldIMG_2830ige manier moet zijn om weer wat fun te hebben. Hierna ga ik naar mijn kamer om mijn tassen om te pakken en alles klaar te maken. Bij de receptie kan ik mijn tas wegen en het gewicht viel me erg mee 12,3 kilo. Tussen 12 en 15 kilo mag dus kan ik nog iets uit mijn dagrugzak in de buffel doen. Vervolgens nog even aan het zwembad gelegen met een muziekje nu het nog kan. Helemaal niemand om me heen. Hoop dat ik me niet te veel afzonder maar we zitten de hele week nog op elkaars lip dus even genieten besluit ik. Straks diner! Morgen 8:00 strak vertrek naar Machame gate. Het gaat starten!

Diner was erg leuk. Ernst, veldwerker War Child Oeganda heeft zijn verhaal verder verteld. Hij werkt al 11 jaar voor War Child. Indrukwekkend en moedig. Heel veel respect! Hij zat tijdens het diner naast me dus ik heb hem veel kunnen vragen. Uiteindelijk is ons doel zoveel mogelijk geld op te halen voor War Child zodat zij daarmee zoveel mogelijk kinderen in oorlogssituaties een betere toekomst kunnen geven.

Na het diner gaat ieder zijn eigen weg. De meesten gaan vroeg slapen. Ik loop nog naar de bar. Iedereen bestelt netjes een cola of watertje. Dan komt Jop naast me staan. Hij bestelt 2 bier. Ah gelukkig nog 1 Kilimanjaro biertje. Moet kunnen zegt hij lachend. 

28-1 War Child Kilichallenge dag 1

Om 10:15 vertrok het vliegtuig. Vroeg opstaan dus want om 8:00 op Schiphol dus 6:30 vertrekken. Nog even de laatste dingen pakken al had ik de avond ervoor alles 6 keer gecheckt. Ik blijf wat gespannen of ik niets vergeet. Uiteindelijk denk ik dat het wel goed zal komen. Op Schiphol gaat het allemaal snel en voorspoedig. Ik ben snel door de douane en loop richting gate. Ik kijk of ik meer War Child jasjes zie maar weet dat ik de eerste vlucht heb en dat de rest pas later vandaag vertrekt. Margo, Laurens en Bram brachten me naar Schiphol. Erg lief dat Bram nog ff snel terug kwam om nog een keer te zwaaien. Mooi beeld wat ik mee zal dragen. Zal ze missen. De vlucht gaat snel en voorspoedig. IMG_2818
Na een paar filmpjes en genieten van het heerlijke KLM eten zijn we al aangekomen. Bij aankomst luchthaven Kilimanjaro slaat me de warmte tegemoet. Heerlijk om weer in Afrika te zijn. We worden opgewacht door een locale vertegenwoordiger van de reisorganisatie. Er blijken nog 4 deelnemers van de ‘groep 28’ aan boord te hebben gezeten. Omdat ik niet alle voorbereidingsdagen heb meegemaakt moet ik me nog aan een aantal voorstellen. De locale vertegenwoordiger pakt zonder veel woorden onze paspoorten en loopt ermee weg. Ik realiseer me dat dit niet helemaal gaat zoals het zou moeten maar besluit het maar te vertrouwen. Na een half uurtje komt hij terug met onze visa en kunnen we door de douane. Daarna snel de bagage verzameld en naar het busje welke ons in ongeveer een uur naar het hotel in Moshi brengt. Daar snel ingecheckt. Het hotel is een ommuurde locatie met een prachtige entree, verdiepte bar, zwembad en tuin. De kamers zijn in verschillende panden en ieder besluit eerst te gaan opfrissen. We hebben een prachtige, grote kamer. Op het kussen ligt een leuke welkoms groet van War Child en vier buttons van kinderen die het geluk hebben gehad door War Child te zijn geholpen. In de kamer is het wel even wennen aan de warmte. Al snel heeft het opfrissen niet veel zin meer. Ik ga richting bar. Aan de bar met Mark, Albert en Gwenny een heerlijk koud Kilimanjaro biertje gedronken. IMG_2824De gesprekken raken me direct. Het vertrouwen is groot en het lijkt meteen alsof we oude vrienden zijn. Kilimanjaro biertjes smaken heerlijk maar het is niet verstandig om te blijven zitten. Ik ga richting bed als net de volgende deelnemers arriveren. Gedurende de nacht wordt de rest verwacht. Helaas kan ik het me niet veroorloven daar op te wachten. De nacht is warm, klam en het bed is hard. Toch slaap ik redelijk en wordt ik eigenlijk alleen even wakker als Jop de kamer inkomt. Een warm weerzien! Ik heb zo’n zin die berg op te gaan!

Software AG Live

Software AG today launched the Live Suite. SAGLive according to the press release (read the press release here) contains:

  • AgileApps Live is a high-productivity application PaaS, implemented on technology from recently acquired LongJump, Inc. With AgileApps Live organizations achieve business-driven innovation managed by IT. This new offering provides unique flexibility to adapt to changing business processes, regulations and other business needs. All applications built on AgileApps Live instantly deploy on mobile devices and come with pre-build integration across social networks. AgileApps Live is available immediately.

  • Process Live, a collaborative business process analysis PaaS, enables users to collaborate across departments and geographies to improve requirements management and design of business processes. Process Live is compatible with Software AG’s market-leading ARIS Business Process Analysis platform and will be available in the second half of 2013.

  • Integration Live is an integration PaaS which enables cloud-to-cloud integration and seamlessly connects with private cloud or on-premise Enterprise Service Bus (ESB) installations. Integration Live is offering an unmatched combination of ease-of-use and enterprise-strength and is compatible with webMethods Integration Server, the market leading ESB from Software AG. Availability is scheduled for Q1 of 2014.

I expect this enables us (bQuind), being a Software AG partner, to actually offer the SoftwareAG product functionalities as a SaaS (Software as a Service) to our (small and mid-size) customers. I also expect we can use the Platform as a Service (PaaS) in collaboration with our customers to develop specific solutions that delivers straight forward added-value!

Read more on: live.softwareag.com.