06/09-2 War Child Kilichallenge – Zanzibar

De paar dagen Zanzibar doen me goed. De pijn in mijn benen gaat weg. Ik eet goed en gezond, ga snorkelen en relax op het strand. Ik merk dat ik ook emotioneel moet aansterken. IMG_3015

Het voelt alsof ik iets heb meegemaakt met een impact vergelijkbaar met het verliezen van een goede vriend of het krijgen van je eerste kind. Dat klinkt heftig maar is wel hoe het voelt.

Het heeft tijd nodig om dat te verwerken en een plaats te geven.IMG_2963

Alle felicitaties via social-media zijn geweldig en doen me erg goed!

Zou ik het weer doen?

Een volmondig JA!….. Maar pin me er niet op vast.

IMG_2961

Graag wil ik al mijn teamleden van Groep 28 heel hartelijk danken voor het vertrouwen, de rust, de geborgenheid, zorg, de lach en de traan. Een unieke ervaring met unieke mensen! Asante Sana!B9yrMxrCEAEsLpQ

Ook wil ik al mijn donateurs en sponsoren bedanken. De actie voor War Child is een geweldig succes met een tussenstand van meer dan €400.000,- opbrengst. Hiervan kunnen 34.000 kinderen worden geholpen in oorlogssituaties. Zij krijgen daardoor een betere toekomst en mijn droom is dat zij het verschil zullen maken in hun eigen omgeving!

Dan wil ik mijn sponsoren en partners bedanken. Magnus Technology Consultants, Eurogroup Consulting, InQdo, Econsultancy, Kunstenmakers, bQuind en The Good Work.

Als laatst wil ik Margo, Laurens en Bram bedanken aan wie ik vaak heb gedacht en die mijn grote inspiratie zijn. Zij stonden vanaf dag 1 achter mijn missie en hebben me met raad, daad en actie bijgestaan in de voorbereiding.

IMG_3034

Advertenties

05-2 War Child Kilichallenge dag 9

De laatste dag is aangebroken. De berichten wisselen wat over wat we moeten verwachten van 1,5 tot wel 5 uur afdalen. Ik zie er tegenop. Daarom verzamel ik mijn moed en vraag mijn uitgeleende knie brace terug. Ik schat in dat ik hem zelf echt nodig heb. Gelukkig is daar altijd Eddie die een knietje kan tapen met z’n ogen dicht. Ik ben (weer eens) wat laat en heb zelfs het ontbijt gemist. Gelukkig is er nog wel thee en ik prop een energiereep naar binnen, poets mijn tanden en vul mijn buffel. IMG_2966

Dan volgt de afscheidsceremonie door de porters en gidsen. Ze zingen het Kili-lied en dansen voor ons. Ik vind het een indrukwekkend en emotioneel mooi moment! We hebben geld ingezameld als fooi voor alle locale begeleiders. Ze krijgen een goed gevulde enveloppe die ze meer dan toekomt. Ik vraag wie mijn persoonlijk porter was en als hij voor me staat geef ik hem een stevige knuffel en stop hem nog een fooi in zijn hand. Mijn respect en dankbaarheid zijn groot!

Vervolgens gaan we op weg. De afdaling begint rotsachtig waardoor je steeds grote stappen moet zetten. De brace helpt maar deels. Toch loop ik rIMG_3030edelijk stevig door. Ik haak aan bij een paar mensen en we lopen een behoorlijk tempo. Het pad wordt steeds minder steil en plots lopen we weer in het oerwoud. We zien wat vogels en een aantal collobus apen. Het regenwoud geeft me energie en ik voel me aardig goed. 4 man zijn vooruit gelopen en ik zit in de groep daar direct achter. Ik heb dat bewust gedaan. Ik wil niet weer ver achterop raken en als ik me moet laten zakken kan ik vast bij anderen aanhaken. Maar het is niet nodig. Na zo’n 4 uur zijn we bij Mwenga gate! Iedereen is opgewonden en gelukkig. We kunnen voor 2$ onze schoenen laten schoonmaken die wit zijn uitgeslagen van een dikke laag stof en gruis.

Twee teamgenoten staan ons op te wachten met bier en cola. Ik begin maar voorzichtig met een colaatje en wat water maar al snel kan ik de aantrekkingskracht niet weerstaan en klok het eerste koude biertje naar binnen. Wat een genot. Er wordt heerlijk eten op tafel gezet. Mango, meloen, friet, salade, kip. We vallen aan en laten het ons smaken. IMG_2895

Dan volgt het laatste ritueel. Uitschrijven bij het Kilimanjaro parc en opgeven wat de Uhuru arrival time is. Toch best een bijzonder moment. In het kantoortje staan achter tralies dikke boeken waar alle summit gangers instaan net als bij het inschrijven. Vereeuwigd! 

We haasten ons vervolgens naar de bus omdat we graag zsm naar het hotel willen. Douchen, zwemmen en natuurlijk de BBQ! We maken gekscherend de afspraak dat iedereen echt eerst moet douchen voor ze het zwembad in mogen. 

Zo gezegd zo gedaan. Opgefrist en schoon gaan we aan prachtig gedekte tafels. Het bier vloeit rijkelijk en het eten is heerlijk. We worden vermaakt door een locale dans en muziekgroep. Rond 24:00 ga ik mijn kamer opzoeken al had ik heel graag nog door gefeest. Ik moet mijn tas nog inpakken en om 6:00 gaat de wekker weer. Om 7:00 word ik opgehaald om naar Zanzibar te gaan voor een paar dagen rust aan het strand. Gelukkig staan een aantal teamleden al om 7:00 uur klaar om me uit te zwaaien. De band met deze lieve, mooie, interessante mensen voelt sterk en ik weet dat het wederzijds is. Zal ze missen! De missie is volbracht en vermoeid maar vol trots, blijdschap en met een soort innerlijke rust stap ik op het vliegtuig.   

Safari Njema!

IMG_3025

03/04-2 War Child Kilichallenge dag 8

Diezelfde dag worden we om 21:00 gewekt. De meesten zijn al wakker. Waaronder ikzelf. Dit is de dag! Hier hebben we naartoe gewerkt. Het is niet erg koud en we beginnen verheugd de day-pack klaar te maken. Er staat weer een warme kop thee klaar en iedereen verzamelt zich voor ontbijt en vervolgens het ochtend ritueel. We hebben een yell waarmee we dagelijks het ritueel afsluiten. 

“Kili is ons hoogste doel. Lopen met een topgevoel. War Child geeft ze weer een kans. Loop omhoog de Kili-dans.”

IMG_0016 Iedereen schreeuwt mee al hoor je spanning in de stemmen. We zijn er klaar voor en vertrekken richting Summit! Het is 23:00 uur. De redenen voor deze vertrektijd zijn divers. Zonsopgang bij aankomst, bevroren en dus harde ondergrond hoor je vaak. De eigenlijke reden is echter anders zo hoorde ik van een porter, na terugkomst in het kamp. In het donker zie je niet wat je nog moet afleggen. Dit zou dusdanig demotiveren dat er meer mensen zouden afhaken..

Het is donker en in het licht van je hoofdlampje zie je alleen de voeten van je voorganger. Je moet oppassen want na elke paar stappen wordt er even ingehouden. Ik bots een paar keer, in een soort trans, op mijn voorganger. Het blijkt een eindeloze zware, steeds kouder wordende tocht. Als ik omkijk zie ik een lang lint van lampjes. Niet alleen wij zijn de tocht begonnen maar ook een aantal andere groepen volgen op korte afstand.IMG_0017

Het laatste deel loop ik vlak achter Joshua de hoofdgids. Hij gaat heel erg langzaam maar heel gestaag en met een vast ritme. 7 uur lang lopen en klimmen we door naar boven. Soms zie ik allerlei kleuren en lichtjes om me heen. Ik probeer eerst een rationele verklaring te vinden maar besef me dat ik begin te hallucineren. Een veel voorkomend verschijnsel op deze hoogte.

Joshua roept plots ‘We are there’ en ik zie het bord van Stella Point verschijnen. Dan komen de tranen. Alle emoties komen los. We staan op de hoogste berg van Afrika, de hoogste vrijstaande vulkaan ter wereld. Wat een top prestatie! We krijgen ‘hoe bestaat het’ een kop hete thee aangereikt. Ik drink hem snel op want ik besef me dat ik er nog helemaal niet ben. Ik moet nog naar Uhuru peak. Het daadwerkelijke hoogste punt. IMG_0014Ik sta ‘nog maar’ op de kraterrand.

Het is ijskoud en er staat een harde wind. Met een buiten temp van >-10 is de gevoelstemperatuur daardoor >-20. Ik wil snel verder en ben plots het groepje kwijt waarmee ik omhoog ben gekomen. Ze zijn al vertrokken. Heel even denk ik, ‘die haal ik wel in’. Maar het blijkt al snel dat, dat onmogelijk is. Op deze hoogte is de lucht- en zuurstofdruk 50%. Ik kom nauwelijks vooruit. Mijn conditie is hier gereduceerd tot 0 en na elke drie moeizame stappen moet ik stilstaan om adem te halen en mijn hartslag onder controle te krijgen. Ondertussen kom ik een aantal teamleden tegen. Ik probeer ze op te beuren maar kan dat eigenlijk niet. Ook zijn er teamleden die in vervoering raken van het gebeuren en het landschap. Die is dan ook, vooral nu de zon opkomt, adembenemend. Ik heb wel eens gehoord dat mensen vrijwel krankzinnig worden van de schoonheid van de stad en de kunstwerken in Toscaanse steden, dat kan je hier ook overkomen, geholpen door de grote hoogte natuurlijk. 

We lopen over een smalle klif. Links gaat het diep naar beneden. De bergrug is daar afgedekt met gletsjers van wel 40 meter hoog blauw ijs. Daarboven komt de zon fel oranje op. In de diepte zie je de nevels en wolken die omhoogtrekken. 

Je kijkt op het wolkendek met hier en daar een doorkijk naar de aarde ver beneden. 

Aan de rechterkant is de krater. Binnenin zit ijs. De krater zit niet midden in de berg maar iets verschoven. Het is hier schitterend maar erbarmelijk. 

Ik ga compleet stuk. Waar ik bij het bereiken van Stella point me sterk voelde is dit andere koek. Ik ben niet alleen fysiek gesloopt maar zit er ook mentaal helemaal doorheen. Als ik 10 meter voor het bord sta begin ik weer te huilen. Dit is het dan. Verder hoef ik niet! Ik zie een teamgenoot stilstaan en we vallen elkaar in de armen. De tranen vloeien van geluk, pijn, erbarmen en trots. We did it!

IMG_0018

Op Uhuru peak aangekomen zie ik een paar teamleden staan. De adrenaline begint weer te werken en we kunnen zelfs een beetje lachen en samen genieten. Iedereen wil natuurlijk op de foto voor het bord. Soms wat dringen. Ik wacht mijn beurt af en sta vereeuwigd op Uhuru peak. Als ik de foto’s later terug zie schrik ik. Mijn hoofd lijkt wel een ballon. Helemaal opgezwollen door het ‘vacuüm’ op deze hoogte.

Al snel besluiten we terug te gaan. Van Uhuru peak naar Stella point merk ik dat ik er mentaal weer ben maar dat ik fysiek mijn best moet doen om op deze hoogte te bewegen. Ook als ik afdaal. Na Stella point valt de groep uit elkaar. Dalen is een hele andere kunst. Waar ik bij het klimmen vaak vooruit ging blijf ik nu achter. Mijn lichaam is aan het opgeven. Ik heb geen energie en realiseer me dat ik alles voor de beklimming heb opgemaakt. Ik heb al even niets gegeten en heb energie nodig. De afdaling bestaat uit een steil gravelpad. Je kan iets glijden bij elke stap maar dat kost me al snel mijn linkerknie. Die raakt zwaar geïrriteerd en gaat steeds meer pijn doen. Ook mentaal zit ik weer op de bodem. Waar ik had gehoopt heerlijk af te dalen blijkt dit misschien wel het zwaarst te zijn. Mijn emoties spelen hoog op en ik moet me bij mijn nekvel grijpen om niet op te geven. Ik spreek mezelf hardop toe. 

Ik kom Susan tegen en geef aan dat ik rust nodig heb. Dan zien we aan de overzijde van een ruig stuk vol lavastenen dat er een groep over de rotsen terug loopt. Dit lijkt makkelijker en we besluiten het lavastuk over te steken. Al snel zien we dat we het rotspad helemaal niet op kunnen. Veel te stijl. Ik geef aan dat ik een reep moet eten al heb ik geen trek. Met lange tanden werk ik de nodige 250kc naar binnen. Dan roept de assistent gids Bwamba vanaf het rotspad ons toe. Hij heeft ons gespot en vraagt zich af wat we daar in vredesnaam doen. Gelukkig komt hij naar ons toe. Hij leidt ons naar een pad wat we verder vervolgen. Bij elke stap gaat mijn knie meer opspelen. Ook mijn rechterscheenbeen doet nu erg pijn. Ik probeer bij elke stap naar beneden met mijn rechterbeen dit op te vangen door langzaam mijn lichaam te laten zakken maar dat kan natuurlijk helemaal niet en deze compensatie kost me straks nog spieren en pezen in mijn linkerbeen als ik niet oppas. 

Uiteindelijk zien we diep beneden het kamp liggen. Het geeft iets moed maar is nog erg ver. Het wordt ook warmer. Uiteindelijk komen we aan. Ik loop rechtstreeks door naar mijn tentje, trek mijn schoenen uit en val in een diepe slaap. Na 1,5 uur word ik gewekt. Diner en dan nog 4 uur afdalen. Ik vraag me nu echt af wie dit heeft verzonnen. Maar goed het is niet anders. Ik haast me naar de mash tent en probeer zoveel mogelijk te eten en drinken. Ik heb mijn knie brace uitgeleend en besluit, tegen beter weten in, het zonder te proberen. We starten de afdaling en ik raak al snel achterop. Een aantal teamleden probeert me op te beuren en me te laten aanklampen maar ik kan niet volgen door de pijn en geef aan dat ze maar moeten doorlopen in hun eigen tempo. 

Het wordt steeds groener en warmer. Er klinken weer vogels en plots zie ik het kamp tussen de bomen liggen. DSC00368Een van de gidsen heeft me gedwongen mijn tas af te staan. Haantje als ik ben wou ik dat niet maar hij zei dreigend met grote ogen, ‘I incist’ en ja wat moet je dan. 

Aangekomen bij mijn tentje val ik op mijn matje. Ik kan niet meer staan. Ik zie Esther lopen, kwiek en monter als altijd, en probeer nog grappig te zijn. Ik vraag ‘he jij ook op deze camping? Gezellig.’ Ze lacht en vraagt of ik kom kaarten. Ik zeg ja en val vervolgens direct in een diepe slaap. Om 19:00 word ik wakker gemaakt om te gaan eten. Hierna duik ik meteen mijn bed weer in. Sorry Es geen kaartje leggen voor mij vanavond..

03-2 War Child Kilichallenge dag 7

We staan vroeg op om naar Barafa camp te gaan. Vandaag staat er een korte trip op de planning. Na ons ochtend ritueel vertrekken we. Ik heb elke dag weer moeite om op tijd te zijn. Tas inpakken, slaapzak, lakenzak opbergen, wIMG_2889aterbuffel vullen, tanden poetsen, handen wassen. Tas naar verzamelplek, ontbijt en verzamelen voor een praatje van Jop over het programma en een praatje van Nienke over de motivatie die noodzakelijk is. Zij eindigt elke dag met het persoonlijke verhaal van een oorlogskind. Vervolgens eindigen we dit ritueel met onze yell. Alles kost me steeds meer energie. Ik merk ook dat mijn weerstand afneemt. Nagelriemen scheuren, de huid rond mijn neus wordt schraal en gaat barsten, ik voel me wat lamlendig. 

De trip vandaag is niet erg moeilijk al kan je merken dat we stijgen. Langzamerhand verlies ik mijn energie en ga ik steeds meer verlangen naar mijn slaapmatje. In ieder kamp hebben de porters trouwens hun best gedaan een vlak stuk voor de tenten te vinden. Die zijn er echter niet dus lig je altijd scheef. Aangezien je na een dag lopen alleen maar wil liggen ervaar ik het na een paar minuten al niet meer als een probleem. Al word ik elke nacht een paar keer wakker omdat mijn nylon slaapzak, met mij erin, op een hoopje in de hoek van de tent ligt. 

De trip glooit iets en na iedere heuvel hoop ik het kamp te zien. Er groeit hier alleen nog wat heide en gras en de uitzichten benemen me de weinige adem die ik nog over heb. Gelukkig kan ik daar nog van genieten. Voor sommige anderen is dat een gepasseerd station. Uiteindelijk staan we aan de rand van een canyon. Aan de overkant op een stijle richel zien we het kamp liggen. Ik baal eIMG_2965ven dat we blijkbaar nog een stuk moeten afdalen om na het beekje weer stijl te klimmen. Maar goed, so be it! Ik loop achter de gids aan en hij leidt ons via een rotsig steil pad de canyon in. Dan nog omhoog. Het gaat uiteindelijk eigenlijk best snel. Ons eigen kamp is aan de andere kant en we lopen via allerlei kampen van Zweden, Britten, Canadezen en een klein groepje Nederlanders naar ons kamp. Ik voel me nu toch weer goed al zijn we inmiddels op 4600 meter. We hebben zo’n 5 uur gelopen. Met een man of 6 besluiten we om die middag na het diner nog een acclimatisatie tocht te maken naar grotere hoogte om alvast aan te passen. Joshua de hoofdgids vindt het een goed idee en gaat ons leiden. Uiteindelijk lopen we tot precies 4895 IMG_2882meter. 1000 meter onder de top. Daar is ook een kamp ingericht. Kleiner maar dus iets hoger. We zouden willen dat we daar ons kamp hadden opgeslagen, dat had alweer 300 meter stijgen gescheeld voor de Summit night. Helaas moeten we weer afdalen. Terug gekomen in het kamp kunnen we nog even relaxen voor het diner. Het wordt snel kouder en begint al snel rond het vriespunt te zijn. Snel slapen zo rond 16:00 want om 21:00 gaat het gebeuren. Ik verwacht dat ik van de zenuwen en hoogte niet goed slaap maar val met die gedachte direct als een blok in slaap en wordt rond 19:30 wakker. 

02-2 War Child Kilichallenge dag 6

Vandaag was weer een geweldige dag. We begonnen aan het steilste stuk van de beklimming, de Barranco wall om 8:15. De barranco wall duurt ongeveer 2,5 uur. Het is een ware beproeving en je moet geen hoogtevrees hebben. Er wordt wel beweerd dat de beklimming van de Kili geen technisch klimmen vereist en dat klopt ook want je hoeft niet gezekerd maar het scheelt hier niet veel. Op een aantal stukken mag je geen verkeerde pas zetten. Hier staan continue gidsen om evt te helpen. Toen ik zelf een medeklimmer een hand wou geven om een flinke stap omhoog te zetten werd me dat radicaal verboden.

IMG_2875Uiteindelijk zijn we allemaal boven gekomen. Van hieruit gaat eerst een redelijk steil stuk omlaag. Ik ben erg blij met mijn uurtjes in de sportschool waar ik vooral mijn bovenbenen heb gesterkt. Zo kan ik ook mijn knieën redelijk ontzien. Het stuk gaat over in een slingerend pad wat stijgt en daalt. Uiteindelijk staan we voor een diepe kloof. Aan de overkant zien we het kamp op een hoog plateau liggen. Links de top van de Kili en rechts een uitkijk over de stad Morsi diep beneden en haar omliggende landsdelen. 

We dalen in de kloof af en rusten even voor we aan de laatste klim beginnen. Soms zie je grappige musachtige vogeltjes op een rots zitten. Als je vlak langs de rots loopt blijven ze gewoon zitten. Een gids vertelt dat ze in het Swahili tennisbal worden genoemd omdat ze zich als een balletje opschudden als het koud is. Je ziet dan ook het snaveltje en de pootjes niet meer. Alles verdwijnt in het warme verenpakketje. Soms zie je ook een Kili-muisje wegschieten maar meer dieren, op onze vriend de zwart-witte raaf na, kom je eigenlijk niet tegen. Daarvoor is het te onherbergzaam. We zijn inmiddels 5 uur aan het lopen. De laatste klim blijkt een echte kuitenbijter. Misschien gaan we iets te snel zo in het zicht van de haven. Velen van ons waaronder ikzelf, raken achter adem en krijgen last van brandende longen. Ja, we zitten nu echt hoog..

IMG_2878We komen aan in Karanga camp. We komen daar om 14:00 uur aan. Althans ik zit bij de eersten, de rest volgt druppelsgewijs binnen 1 á 1,5 uur. Helaas heb ik hier geen bereik en kan ik niet bellen maar ik weet dat ze ons thuis via de message-wall en GPS tracker kunnen volgen. 

We krijgen direct lunch. Soep en vervolgens friet met kip! Iedereen in de tent juicht als het binnen wordt gebracht. Ik heb echt trek en val direct aan. Honger is een heel goed teken. Een van de eerste hoogteziekte verschijnselen is gebrek aan eetlust en misselijkheid. Dat zit dus nog wel goed.

Vandaag zijn er weer een aantal mensen in de groep strompelend over de finish gekomen. Niet alleen door hoogteziekte trouwens. Door de afdalingen etc zijn er bij een aantal mensen knieën aan het demonstreren. Bij mij gaat het nog goed.    

Als je vanuit het kamp naar de top kijkt zie je dat we duidelijk dichterbij zijn gekomen. We zitten nu op zo’n 4200 meter. Morgen gaan we naar 4600 meter voor het laatste kamp onder de top.

De gidsen willen 1 groepslid testen op saturatie waarde, de mate waarin er zuurstof is opgenoIMG_2884men in je bloed. Deze waarde mag in deze fase niet onder de 70 zijn. Ik zie de gids staan meIMG_2880t de meter en vraag of hij mijn waarde wil testen. Het blijkt 90 te zijn. Prima dus! Een geruststellende gedachte. Ik voel me dan ook erg goed en ben er van overtuigd dat de ‘Wim Hof ademhaling’ echt helpt. 

Iedereen wil deze nacht zo goed mogelijk slapen want morgennacht tijdens de summitpoging komt daar maar weinig van terecht. 

Snel slapen is dus het devies al vinden we het wel spannend worden zo vlak voor de summit-trip. 

01-2 War Child Kilichallenge dag 5

Vandaag zijn we om 8:15 vertrokken. Elke avond en ochtend is het een heel ritueel om je klaar te maken. Tas in- uitpakken. Wat neem je zelf mee in je rugzak, wat laat je aan je porter over? Wassen – zo goed en kwaad als dat gaat. Ontbijt, tandenpoetsen, loopschoenen aan. Wat ga je aantrekken. Vaak begint de ochtend koud maar zodra de zon doorkomt wordt het snel warm. Maar als de zon achter een wolk verdwijnt is het weer direct kil. Het weer, de natuur, je fysiek en je gemoed zijn nu plots doorslaggevend geworden voor succes. Eigenlijk terug naar de basis dus. Dit voelt wel goed en het besef heeft een grote impact op me.

Er is aangegeven dat we vandaag 4 uur klimmen naar 4600 meter, de lava-tower, IMG_0009en dan weer 2 uur afdalen naar 4100 meter om te acclimatiseren en te wennen aan hoogte. Boven de 4000 gaat hoogte echt spelen dus dit is een test en een gewenning. De regel is klimmen naar hoogte en laag slapen. 

We weten inmiddels dat de aangegeven tijden ‘Afrikaanse tijden’ zijn dus dat we die bijna moeten verdubbelen. De klim is lang en zwaar maar ik vind het eigenlijk best goed te doen. Er is voorspeld dat we allemaal minimaal met hoofdpijn te maken krijgen. Dat blijkt ook zo te zijn. Er zijn een paar mensen in de groep die er echt doorheen zitten of last hebben van de hoogte. Hoofdpijn, spugen en andere klachten. Bij mij valt het mee. Iets een zwaar hoofd maar verder prima. Ik krijg wel steeds een hele nare kramp in mijn schouder van de rugzak die met >3 liter water en regenkleding, handschoenen, koeken, gamaschen etc. zo’n 8 kilo weegt. Maar goed, zodra ik de tas af doe is de pijn weg op wat spierpijn na. 

4600 is echt geen sinecure. IMG_0010Als je dan bedenkt dat we naar 5900 moeten!

Ik houd mezelf steeds voor, ‘dag-voor-dag, stap-voor-stap’. Daarnaast probeer ik, zodra dat even kan, om me heen te kijken en te genieten van de adembenemende landschappen. 

Op 4600 meter gaan we lunchen om daar even de tijd te nemen en te acclimatiseren. Het hagelt een beetje maar soms schijnt ook plots de zon. Daartussen zit een verschil van minimaal 10 graden. De afdaling is stijl, lang en soms erg rotsig. Hierdoor is het erg belangrijk goed te concentreren en zoveel mogelijk met je stokken en bovenbenen op te vangen. 

De afdaling duurt uiteindelijk zo’n 2,5 uur. Ik zit in de voorste groep en voel me supersterk! Ook omdat we 600 meter dalen en dus steeds meer zuurstof krijgen. We gaan langs diepe kloven, berghellingen bezaaid met de wonderbaarlijke lobelia’s, watervallen, door beekjes die glinsteren van de ijskristallen in de zon. Uiteindelijk komen we op eeIMG_0001n bergplateau aan de voet van de Barranco wall. Een erg stijle berghelling die we morgen gaan beklimmen. Ze noemen dit wel de Breakfast wall omdat veel mensen hier hun ontbijt achterlaten.. Op het plateau staan wel weer zo’n 100 tentjes en ik vraag me af hoe we allemaal over het nauwe pad naar boven gaan. Dat zien we morgen wel weer. Nu eerst eten, pannenkoeken met soep vooraf en pasta met saus en rundersate als hoofdgerecht. Voor het eten heb ik gelukkig weer even met thuis kunnen bellen. En tussen bellen en eten hebben we weer een potje Janief kunnen doen. Een kaartspelletje wat we inmiddels elke avond met een paar mensen doen. Een andere groep doet elke avond Uno en weer anderen zoeken direct het bed op. Gelukkig zijn we allemaal in kamp 3 aangekomen. Ik heb het gevoel dat het nu echt gaat beginnen! Eerst goed slapen. 

31-1 War Child Kilichallenge dag 4

Vandaag zijn we om 8:30 vertrokken. We hebben een dag van 4 uur lopen voor de boeg en het plan is in kamp Shira te gaan lunchen op zo’n 4000 meter. Daarna lekker de tijd om rond te kijken en te acclimatiseren. De hoogte gaat nu echt een rol spelen. 

Al snel stijgt de route en gaat lopen over in klauteren. Het is een smal pad en we lopen in een lang lint gestaag naar boven. Er komen steeds groepjes porters langs. Dit betekent iedereen stilstaan en zo ver mogelijk aan de kant. De porters lopen heel snel omhoog, ondanks de vaak 15 kilo of meer op hoofd, nek of rug. Aan de kant gaan is niet altijd even makkelijk aangezien het pad over een nauwe richel loopt met aan beide kanten een diepe kloof. De vegetatie is prachtig. Echt bomen staan hier niet meer maar wel struiken en prachtige bloemen als Lobelia’s. Zowel in het eerste kamp als vandaag vliegt er steeds een hele grote zwart-witte raaf met ons mee. Hij ziet er vervaarlijk uit met zijn enorme snavel. 

Als we om kijken zien we een adembenemend uitzicht, onbeschrijflijk mooi over de bergruggen, en kammen. 

IMG_0011Ondertussen lopen we van top naar top. Steeds denk ik dat het na de volgende top vlakker zal worden, tenslotte lopen we al bijna 4 uur. Het tegendeel is waar. We blijven maar klauteren over de rotsen. Door kloven, onder overhangende rotsen met varens en vallend water. We lopen stukken in de wolken waar het langzamerhand iets killer wordt en soms iets regent. Na 6 uur zwaar klimmen en nog een half uur dalen komen we in het tweede kamp aan. In de verte zien we de berg Mawenzi, de oudere maar iets lagere broer van de Kibo die wij beklimmen. We zijn nu al 3 klimaatzone’s doorgetrokken. Morgen volgt de vierde. We zijn bij 34 gr. vertrokken en zullen eindigen bij – 20 gr.

Weer zijn er meerdere groepen met een hoop tentjes, mash tenten en porter tenten. Een wonderbaarlijk gezicht zo’n tijdelijk ‘dorp’ boven op de berg. Het is bewolkt, winderig en echt kil maar we weten natuurlijk dat de echte kou nog gaat komen. 

Ik voel me goed al begin ik wat hoofdpijn te krijgen. Ik besluit de volgende dag een eerste pil tegen hoogteziekte te nemen. Verder voel ik geen pijn in benen, voeten, knieën etc. 

Slechts wat spierpijn in schouders en rug van de houding met rugzak tijdens het klimmen. Ik realiseer me dat mijn conditie prima is. Daar zal het niet aan liggen. Hopelijk blijft dat zo de komende dagen.

’s middags en ’s avonds na het diner hebben we een kaartspelletje gedaan Esther heeft ons Janief geleerd. Lekker ontspannen lachen met elkaar. Het is een erg leuke groep mensen met allemaal een eigen verhaal, achtergrond en reden om hier te zijn. Ik verveel me dan ook geen seconde. Sterker nog, de dagen vliegen voorbij. IMG_0002Om 21:30 besluit ik mijn bed op te zoeken. Het is nu echt koud en het is nog een aardige voorbereiding. Slaapzak, lakenzak, thermokleding, sokken en sloffen moeten het gaan doen. Hopelijk maak ik een goede nacht. Morgen een lange route van zo’n 7 uur! Gelukkig wel vlakker en minder inspannend. Althans dat wordt gezegd.