03/04-2 War Child Kilichallenge dag 8

Diezelfde dag worden we om 21:00 gewekt. De meesten zijn al wakker. Waaronder ikzelf. Dit is de dag! Hier hebben we naartoe gewerkt. Het is niet erg koud en we beginnen verheugd de day-pack klaar te maken. Er staat weer een warme kop thee klaar en iedereen verzamelt zich voor ontbijt en vervolgens het ochtend ritueel. We hebben een yell waarmee we dagelijks het ritueel afsluiten. 

“Kili is ons hoogste doel. Lopen met een topgevoel. War Child geeft ze weer een kans. Loop omhoog de Kili-dans.”

IMG_0016 Iedereen schreeuwt mee al hoor je spanning in de stemmen. We zijn er klaar voor en vertrekken richting Summit! Het is 23:00 uur. De redenen voor deze vertrektijd zijn divers. Zonsopgang bij aankomst, bevroren en dus harde ondergrond hoor je vaak. De eigenlijke reden is echter anders zo hoorde ik van een porter, na terugkomst in het kamp. In het donker zie je niet wat je nog moet afleggen. Dit zou dusdanig demotiveren dat er meer mensen zouden afhaken..

Het is donker en in het licht van je hoofdlampje zie je alleen de voeten van je voorganger. Je moet oppassen want na elke paar stappen wordt er even ingehouden. Ik bots een paar keer, in een soort trans, op mijn voorganger. Het blijkt een eindeloze zware, steeds kouder wordende tocht. Als ik omkijk zie ik een lang lint van lampjes. Niet alleen wij zijn de tocht begonnen maar ook een aantal andere groepen volgen op korte afstand.IMG_0017

Het laatste deel loop ik vlak achter Joshua de hoofdgids. Hij gaat heel erg langzaam maar heel gestaag en met een vast ritme. 7 uur lang lopen en klimmen we door naar boven. Soms zie ik allerlei kleuren en lichtjes om me heen. Ik probeer eerst een rationele verklaring te vinden maar besef me dat ik begin te hallucineren. Een veel voorkomend verschijnsel op deze hoogte.

Joshua roept plots ‘We are there’ en ik zie het bord van Stella Point verschijnen. Dan komen de tranen. Alle emoties komen los. We staan op de hoogste berg van Afrika, de hoogste vrijstaande vulkaan ter wereld. Wat een top prestatie! We krijgen ‘hoe bestaat het’ een kop hete thee aangereikt. Ik drink hem snel op want ik besef me dat ik er nog helemaal niet ben. Ik moet nog naar Uhuru peak. Het daadwerkelijke hoogste punt. IMG_0014Ik sta ‘nog maar’ op de kraterrand.

Het is ijskoud en er staat een harde wind. Met een buiten temp van >-10 is de gevoelstemperatuur daardoor >-20. Ik wil snel verder en ben plots het groepje kwijt waarmee ik omhoog ben gekomen. Ze zijn al vertrokken. Heel even denk ik, ‘die haal ik wel in’. Maar het blijkt al snel dat, dat onmogelijk is. Op deze hoogte is de lucht- en zuurstofdruk 50%. Ik kom nauwelijks vooruit. Mijn conditie is hier gereduceerd tot 0 en na elke drie moeizame stappen moet ik stilstaan om adem te halen en mijn hartslag onder controle te krijgen. Ondertussen kom ik een aantal teamleden tegen. Ik probeer ze op te beuren maar kan dat eigenlijk niet. Ook zijn er teamleden die in vervoering raken van het gebeuren en het landschap. Die is dan ook, vooral nu de zon opkomt, adembenemend. Ik heb wel eens gehoord dat mensen vrijwel krankzinnig worden van de schoonheid van de stad en de kunstwerken in Toscaanse steden, dat kan je hier ook overkomen, geholpen door de grote hoogte natuurlijk. 

We lopen over een smalle klif. Links gaat het diep naar beneden. De bergrug is daar afgedekt met gletsjers van wel 40 meter hoog blauw ijs. Daarboven komt de zon fel oranje op. In de diepte zie je de nevels en wolken die omhoogtrekken. 

Je kijkt op het wolkendek met hier en daar een doorkijk naar de aarde ver beneden. 

Aan de rechterkant is de krater. Binnenin zit ijs. De krater zit niet midden in de berg maar iets verschoven. Het is hier schitterend maar erbarmelijk. 

Ik ga compleet stuk. Waar ik bij het bereiken van Stella point me sterk voelde is dit andere koek. Ik ben niet alleen fysiek gesloopt maar zit er ook mentaal helemaal doorheen. Als ik 10 meter voor het bord sta begin ik weer te huilen. Dit is het dan. Verder hoef ik niet! Ik zie een teamgenoot stilstaan en we vallen elkaar in de armen. De tranen vloeien van geluk, pijn, erbarmen en trots. We did it!

IMG_0018

Op Uhuru peak aangekomen zie ik een paar teamleden staan. De adrenaline begint weer te werken en we kunnen zelfs een beetje lachen en samen genieten. Iedereen wil natuurlijk op de foto voor het bord. Soms wat dringen. Ik wacht mijn beurt af en sta vereeuwigd op Uhuru peak. Als ik de foto’s later terug zie schrik ik. Mijn hoofd lijkt wel een ballon. Helemaal opgezwollen door het ‘vacuüm’ op deze hoogte.

Al snel besluiten we terug te gaan. Van Uhuru peak naar Stella point merk ik dat ik er mentaal weer ben maar dat ik fysiek mijn best moet doen om op deze hoogte te bewegen. Ook als ik afdaal. Na Stella point valt de groep uit elkaar. Dalen is een hele andere kunst. Waar ik bij het klimmen vaak vooruit ging blijf ik nu achter. Mijn lichaam is aan het opgeven. Ik heb geen energie en realiseer me dat ik alles voor de beklimming heb opgemaakt. Ik heb al even niets gegeten en heb energie nodig. De afdaling bestaat uit een steil gravelpad. Je kan iets glijden bij elke stap maar dat kost me al snel mijn linkerknie. Die raakt zwaar geïrriteerd en gaat steeds meer pijn doen. Ook mentaal zit ik weer op de bodem. Waar ik had gehoopt heerlijk af te dalen blijkt dit misschien wel het zwaarst te zijn. Mijn emoties spelen hoog op en ik moet me bij mijn nekvel grijpen om niet op te geven. Ik spreek mezelf hardop toe. 

Ik kom Susan tegen en geef aan dat ik rust nodig heb. Dan zien we aan de overzijde van een ruig stuk vol lavastenen dat er een groep over de rotsen terug loopt. Dit lijkt makkelijker en we besluiten het lavastuk over te steken. Al snel zien we dat we het rotspad helemaal niet op kunnen. Veel te stijl. Ik geef aan dat ik een reep moet eten al heb ik geen trek. Met lange tanden werk ik de nodige 250kc naar binnen. Dan roept de assistent gids Bwamba vanaf het rotspad ons toe. Hij heeft ons gespot en vraagt zich af wat we daar in vredesnaam doen. Gelukkig komt hij naar ons toe. Hij leidt ons naar een pad wat we verder vervolgen. Bij elke stap gaat mijn knie meer opspelen. Ook mijn rechterscheenbeen doet nu erg pijn. Ik probeer bij elke stap naar beneden met mijn rechterbeen dit op te vangen door langzaam mijn lichaam te laten zakken maar dat kan natuurlijk helemaal niet en deze compensatie kost me straks nog spieren en pezen in mijn linkerbeen als ik niet oppas. 

Uiteindelijk zien we diep beneden het kamp liggen. Het geeft iets moed maar is nog erg ver. Het wordt ook warmer. Uiteindelijk komen we aan. Ik loop rechtstreeks door naar mijn tentje, trek mijn schoenen uit en val in een diepe slaap. Na 1,5 uur word ik gewekt. Diner en dan nog 4 uur afdalen. Ik vraag me nu echt af wie dit heeft verzonnen. Maar goed het is niet anders. Ik haast me naar de mash tent en probeer zoveel mogelijk te eten en drinken. Ik heb mijn knie brace uitgeleend en besluit, tegen beter weten in, het zonder te proberen. We starten de afdaling en ik raak al snel achterop. Een aantal teamleden probeert me op te beuren en me te laten aanklampen maar ik kan niet volgen door de pijn en geef aan dat ze maar moeten doorlopen in hun eigen tempo. 

Het wordt steeds groener en warmer. Er klinken weer vogels en plots zie ik het kamp tussen de bomen liggen. DSC00368Een van de gidsen heeft me gedwongen mijn tas af te staan. Haantje als ik ben wou ik dat niet maar hij zei dreigend met grote ogen, ‘I incist’ en ja wat moet je dan. 

Aangekomen bij mijn tentje val ik op mijn matje. Ik kan niet meer staan. Ik zie Esther lopen, kwiek en monter als altijd, en probeer nog grappig te zijn. Ik vraag ‘he jij ook op deze camping? Gezellig.’ Ze lacht en vraagt of ik kom kaarten. Ik zeg ja en val vervolgens direct in een diepe slaap. Om 19:00 word ik wakker gemaakt om te gaan eten. Hierna duik ik meteen mijn bed weer in. Sorry Es geen kaartje leggen voor mij vanavond..

One thought on “03/04-2 War Child Kilichallenge dag 8

  1. coen66 zegt:

    Niels, dank voor je verslag. Ik heb alles ademloos gelezen en was door jouw belevenis terug op deze weergaloze berg. Prachtig beschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s