03-2 War Child Kilichallenge dag 7

We staan vroeg op om naar Barafa camp te gaan. Vandaag staat er een korte trip op de planning. Na ons ochtend ritueel vertrekken we. Ik heb elke dag weer moeite om op tijd te zijn. Tas inpakken, slaapzak, lakenzak opbergen, wIMG_2889aterbuffel vullen, tanden poetsen, handen wassen. Tas naar verzamelplek, ontbijt en verzamelen voor een praatje van Jop over het programma en een praatje van Nienke over de motivatie die noodzakelijk is. Zij eindigt elke dag met het persoonlijke verhaal van een oorlogskind. Vervolgens eindigen we dit ritueel met onze yell. Alles kost me steeds meer energie. Ik merk ook dat mijn weerstand afneemt. Nagelriemen scheuren, de huid rond mijn neus wordt schraal en gaat barsten, ik voel me wat lamlendig. 

De trip vandaag is niet erg moeilijk al kan je merken dat we stijgen. Langzamerhand verlies ik mijn energie en ga ik steeds meer verlangen naar mijn slaapmatje. In ieder kamp hebben de porters trouwens hun best gedaan een vlak stuk voor de tenten te vinden. Die zijn er echter niet dus lig je altijd scheef. Aangezien je na een dag lopen alleen maar wil liggen ervaar ik het na een paar minuten al niet meer als een probleem. Al word ik elke nacht een paar keer wakker omdat mijn nylon slaapzak, met mij erin, op een hoopje in de hoek van de tent ligt. 

De trip glooit iets en na iedere heuvel hoop ik het kamp te zien. Er groeit hier alleen nog wat heide en gras en de uitzichten benemen me de weinige adem die ik nog over heb. Gelukkig kan ik daar nog van genieten. Voor sommige anderen is dat een gepasseerd station. Uiteindelijk staan we aan de rand van een canyon. Aan de overkant op een stijle richel zien we het kamp liggen. Ik baal eIMG_2965ven dat we blijkbaar nog een stuk moeten afdalen om na het beekje weer stijl te klimmen. Maar goed, so be it! Ik loop achter de gids aan en hij leidt ons via een rotsig steil pad de canyon in. Dan nog omhoog. Het gaat uiteindelijk eigenlijk best snel. Ons eigen kamp is aan de andere kant en we lopen via allerlei kampen van Zweden, Britten, Canadezen en een klein groepje Nederlanders naar ons kamp. Ik voel me nu toch weer goed al zijn we inmiddels op 4600 meter. We hebben zo’n 5 uur gelopen. Met een man of 6 besluiten we om die middag na het diner nog een acclimatisatie tocht te maken naar grotere hoogte om alvast aan te passen. Joshua de hoofdgids vindt het een goed idee en gaat ons leiden. Uiteindelijk lopen we tot precies 4895 IMG_2882meter. 1000 meter onder de top. Daar is ook een kamp ingericht. Kleiner maar dus iets hoger. We zouden willen dat we daar ons kamp hadden opgeslagen, dat had alweer 300 meter stijgen gescheeld voor de Summit night. Helaas moeten we weer afdalen. Terug gekomen in het kamp kunnen we nog even relaxen voor het diner. Het wordt snel kouder en begint al snel rond het vriespunt te zijn. Snel slapen zo rond 16:00 want om 21:00 gaat het gebeuren. Ik verwacht dat ik van de zenuwen en hoogte niet goed slaap maar val met die gedachte direct als een blok in slaap en wordt rond 19:30 wakker. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s