02-2 War Child Kilichallenge dag 6

Vandaag was weer een geweldige dag. We begonnen aan het steilste stuk van de beklimming, de Barranco wall om 8:15. De barranco wall duurt ongeveer 2,5 uur. Het is een ware beproeving en je moet geen hoogtevrees hebben. Er wordt wel beweerd dat de beklimming van de Kili geen technisch klimmen vereist en dat klopt ook want je hoeft niet gezekerd maar het scheelt hier niet veel. Op een aantal stukken mag je geen verkeerde pas zetten. Hier staan continue gidsen om evt te helpen. Toen ik zelf een medeklimmer een hand wou geven om een flinke stap omhoog te zetten werd me dat radicaal verboden.

IMG_2875Uiteindelijk zijn we allemaal boven gekomen. Van hieruit gaat eerst een redelijk steil stuk omlaag. Ik ben erg blij met mijn uurtjes in de sportschool waar ik vooral mijn bovenbenen heb gesterkt. Zo kan ik ook mijn knieën redelijk ontzien. Het stuk gaat over in een slingerend pad wat stijgt en daalt. Uiteindelijk staan we voor een diepe kloof. Aan de overkant zien we het kamp op een hoog plateau liggen. Links de top van de Kili en rechts een uitkijk over de stad Morsi diep beneden en haar omliggende landsdelen. 

We dalen in de kloof af en rusten even voor we aan de laatste klim beginnen. Soms zie je grappige musachtige vogeltjes op een rots zitten. Als je vlak langs de rots loopt blijven ze gewoon zitten. Een gids vertelt dat ze in het Swahili tennisbal worden genoemd omdat ze zich als een balletje opschudden als het koud is. Je ziet dan ook het snaveltje en de pootjes niet meer. Alles verdwijnt in het warme verenpakketje. Soms zie je ook een Kili-muisje wegschieten maar meer dieren, op onze vriend de zwart-witte raaf na, kom je eigenlijk niet tegen. Daarvoor is het te onherbergzaam. We zijn inmiddels 5 uur aan het lopen. De laatste klim blijkt een echte kuitenbijter. Misschien gaan we iets te snel zo in het zicht van de haven. Velen van ons waaronder ikzelf, raken achter adem en krijgen last van brandende longen. Ja, we zitten nu echt hoog..

IMG_2878We komen aan in Karanga camp. We komen daar om 14:00 uur aan. Althans ik zit bij de eersten, de rest volgt druppelsgewijs binnen 1 á 1,5 uur. Helaas heb ik hier geen bereik en kan ik niet bellen maar ik weet dat ze ons thuis via de message-wall en GPS tracker kunnen volgen. 

We krijgen direct lunch. Soep en vervolgens friet met kip! Iedereen in de tent juicht als het binnen wordt gebracht. Ik heb echt trek en val direct aan. Honger is een heel goed teken. Een van de eerste hoogteziekte verschijnselen is gebrek aan eetlust en misselijkheid. Dat zit dus nog wel goed.

Vandaag zijn er weer een aantal mensen in de groep strompelend over de finish gekomen. Niet alleen door hoogteziekte trouwens. Door de afdalingen etc zijn er bij een aantal mensen knieën aan het demonstreren. Bij mij gaat het nog goed.    

Als je vanuit het kamp naar de top kijkt zie je dat we duidelijk dichterbij zijn gekomen. We zitten nu op zo’n 4200 meter. Morgen gaan we naar 4600 meter voor het laatste kamp onder de top.

De gidsen willen 1 groepslid testen op saturatie waarde, de mate waarin er zuurstof is opgenoIMG_2884men in je bloed. Deze waarde mag in deze fase niet onder de 70 zijn. Ik zie de gids staan meIMG_2880t de meter en vraag of hij mijn waarde wil testen. Het blijkt 90 te zijn. Prima dus! Een geruststellende gedachte. Ik voel me dan ook erg goed en ben er van overtuigd dat de ‘Wim Hof ademhaling’ echt helpt. 

Iedereen wil deze nacht zo goed mogelijk slapen want morgennacht tijdens de summitpoging komt daar maar weinig van terecht. 

Snel slapen is dus het devies al vinden we het wel spannend worden zo vlak voor de summit-trip. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s