01-2 War Child Kilichallenge dag 5

Vandaag zijn we om 8:15 vertrokken. Elke avond en ochtend is het een heel ritueel om je klaar te maken. Tas in- uitpakken. Wat neem je zelf mee in je rugzak, wat laat je aan je porter over? Wassen – zo goed en kwaad als dat gaat. Ontbijt, tandenpoetsen, loopschoenen aan. Wat ga je aantrekken. Vaak begint de ochtend koud maar zodra de zon doorkomt wordt het snel warm. Maar als de zon achter een wolk verdwijnt is het weer direct kil. Het weer, de natuur, je fysiek en je gemoed zijn nu plots doorslaggevend geworden voor succes. Eigenlijk terug naar de basis dus. Dit voelt wel goed en het besef heeft een grote impact op me.

Er is aangegeven dat we vandaag 4 uur klimmen naar 4600 meter, de lava-tower, IMG_0009en dan weer 2 uur afdalen naar 4100 meter om te acclimatiseren en te wennen aan hoogte. Boven de 4000 gaat hoogte echt spelen dus dit is een test en een gewenning. De regel is klimmen naar hoogte en laag slapen. 

We weten inmiddels dat de aangegeven tijden ‘Afrikaanse tijden’ zijn dus dat we die bijna moeten verdubbelen. De klim is lang en zwaar maar ik vind het eigenlijk best goed te doen. Er is voorspeld dat we allemaal minimaal met hoofdpijn te maken krijgen. Dat blijkt ook zo te zijn. Er zijn een paar mensen in de groep die er echt doorheen zitten of last hebben van de hoogte. Hoofdpijn, spugen en andere klachten. Bij mij valt het mee. Iets een zwaar hoofd maar verder prima. Ik krijg wel steeds een hele nare kramp in mijn schouder van de rugzak die met >3 liter water en regenkleding, handschoenen, koeken, gamaschen etc. zo’n 8 kilo weegt. Maar goed, zodra ik de tas af doe is de pijn weg op wat spierpijn na. 

4600 is echt geen sinecure. IMG_0010Als je dan bedenkt dat we naar 5900 moeten!

Ik houd mezelf steeds voor, ‘dag-voor-dag, stap-voor-stap’. Daarnaast probeer ik, zodra dat even kan, om me heen te kijken en te genieten van de adembenemende landschappen. 

Op 4600 meter gaan we lunchen om daar even de tijd te nemen en te acclimatiseren. Het hagelt een beetje maar soms schijnt ook plots de zon. Daartussen zit een verschil van minimaal 10 graden. De afdaling is stijl, lang en soms erg rotsig. Hierdoor is het erg belangrijk goed te concentreren en zoveel mogelijk met je stokken en bovenbenen op te vangen. 

De afdaling duurt uiteindelijk zo’n 2,5 uur. Ik zit in de voorste groep en voel me supersterk! Ook omdat we 600 meter dalen en dus steeds meer zuurstof krijgen. We gaan langs diepe kloven, berghellingen bezaaid met de wonderbaarlijke lobelia’s, watervallen, door beekjes die glinsteren van de ijskristallen in de zon. Uiteindelijk komen we op eeIMG_0001n bergplateau aan de voet van de Barranco wall. Een erg stijle berghelling die we morgen gaan beklimmen. Ze noemen dit wel de Breakfast wall omdat veel mensen hier hun ontbijt achterlaten.. Op het plateau staan wel weer zo’n 100 tentjes en ik vraag me af hoe we allemaal over het nauwe pad naar boven gaan. Dat zien we morgen wel weer. Nu eerst eten, pannenkoeken met soep vooraf en pasta met saus en rundersate als hoofdgerecht. Voor het eten heb ik gelukkig weer even met thuis kunnen bellen. En tussen bellen en eten hebben we weer een potje Janief kunnen doen. Een kaartspelletje wat we inmiddels elke avond met een paar mensen doen. Een andere groep doet elke avond Uno en weer anderen zoeken direct het bed op. Gelukkig zijn we allemaal in kamp 3 aangekomen. Ik heb het gevoel dat het nu echt gaat beginnen! Eerst goed slapen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s